Σε μία ομιλία που θα μείνει σε όλους αξέχαστη για την αμεσότητα, τη ζωντάνια και παραστατικότητά της παρουσιάστηκαν τόσο ο μηχανισμός παραγωγής άγχους και υποδείχτηκαν τρόποι αντιμετώπισής του, όσο και μια σειρά άλλα θέματα που αφορούν την ψυχική μας υγεία.
Με επιστημονική ορολογία αλλά σε σαφή και κατανοητή γλώσσα, η Ψυχίατρος Ιωάννα Παπαδοπούλου περιέγραψε τη λειτουργία της κορτιζόλης που ενεργοποιεί το άτομο τονίζοντας τη σημασία του δημιουργικού άγχους και επισημαίνοντας τις βλαβερές συνέπειες του καταστροφικού στρες όταν το άτομο δεν επιτρέπει στον εαυτό του κάποια χαλάρωση και δεν «κατεβάζει» τα επίπεδα της κορτιζόλης προκειμένου να επιτρέψει στον οργανισμό να ξεκουραστεί και να ανασυγκροτηθεί ψυχικά και σωματικά. Ο καλός ύπνος (11.30μμ-5.00πμ) καθίσταται επομένως απαραίτητος.
Ο φόβος απώλειας σημαντικών για μας πραγμάτων σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο, το αίσθημα ασφάλειας, κυρίως όμως η ανάγκη για αναγνώριση και αγάπη αποτελούν τα ισχυρότερα κίνητρα των πράξεων και των επιλογών μας. Η Παπαδοπούλου τόνισε στο σημείο αυτό ότι οι πράξεις μας πρέπει να στοχεύουν τόσο στην προσωπική βελτίωση όσο και στο κοινό καλό. Σύγχρονες έρευνες δείχνουν εξάλλου ότι οι θετικοί και δημιουργικοί άνθρωποι δημιουργούν μια «θετική αύρα» η οποία ως κυματοειδές επάλληλο κύμα επηρεάζει τους γύρω τους. Δόθηκαν, μάλιστα, συγκεκριμένα παραδείγματα ανθρώπων από το οικείο τοπικό περιβάλλον αλλά και διεθνείς διασημότητες που ξεπέρασαν τον εαυτό τους πετυχαίνοντας υψηλούς στόχους. Σύστησε στα παιδιά να θέτουν στόχους, να ονειρεύονται αλλά και να είναι έτοιμοι να αναλάβουν το κόστος που συνεπάγεται η συνειδητή επιλογή των στόχων τους με πειθαρχία, προγραμματισμό και συνέπεια.
Δεν αμέλησε όμως να αναφερθεί και στην ευτυχία ως πρωταρχικό στόχο του ανθρώπου. Όπως όμως και ο Επίκουρος διαχώρισε τη χαρά και ικανοποίηση σε αυτές που έχουν μονιμότερα αποτελέσματα καθώς αποτελούν το επιστέγασμα πολύχρονης προσπάθειας, όπως είναι η επιτυχία στο πανεπιστήμιο, και της πρόσκαιρης ή ακόμη και στιγμιαίας ευχαρίστησης που προκαλεί το σκρολάρισμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που αποδεδειγμένα έχει μειώσει τον δείκτη ευφυΐας.
Αναφέρθηκε ακόμη στον σχολικό εκφοβισμό υπογραμμίζοντας ότι το θύμα δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο αλλά τον θύτη που προφανώς αντιμετωπίζει προβλήματα αυτοεκτίμησης, θύμα και ο ίδιος κακοποίησης. Σε κάθε περίπτωση δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μας υποτιμά. Τέλος, αναφέρθηκε στο ζήτημα της διαχείρισης του θυμού με υγιή τρόπο όπου η αναπόφευκτη τάση για εκτόνωσή του μέσω κινητικής ενέργειας μπορεί να διοχετευτεί ανώδυνα και θεραπευτικά. Προχώρησε μάλιστα και σε πρακτικές ασκήσεις χαλάρωσης, αντιστρές και αυτοσυγκέντρωσης που έληξαν με την απελευθέρωση της καταπιεσμένης ενέργειας με την κραυγή «αξίζω!».
Είναι σίγουρο ότι όλοι ωφεληθήκαμε πολύ από την παρουσία της Ιωάννας Παπαδοπούλου στο σχολείο μας. Είμαστε ευγνώμονες.
