Δεν είναι εύκολο να νιώθει κανείς αισιόδοξος σ’ αυτούς τους καιρούς που το νόημα των Χριστουγέννων μοιάζει σαν ένα αφελές παραμύθι, πως τάχα θα επικρατήσει ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων, επί γης ειρήνη με καλοσύνη στις ψυχές και ένα ισχυρό αίσθημα προσφοράς και αλληλεγγύης. Η αλήθεια είναι ότι οι τάχα μου φωτισμένοι ορθολογιστές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποδομήσουν κάθε σχέση του ανθρώπου με το Θείο στο όνομα της καταπολέμησης της δεισιδαιμονίας και του θρησκευτικού δόγματος. Το μόνο που κατάφεραν είναι να αποθεώσουν τον άκρατο ατομισμό ενός τύπου ανθρώπου απανθρώπου που “δεν έχει τον Θεό του”, κανέναν δηλαδή ηθικό φραγμό, αιδώ τε και δίκην. Κι όμως το μήνυμα της ελπίδας παραμένει ζωντανό από εκείνη την εσωτερική μας δύναμη που μας παρακινεί να γίνουμε εμείς η αλλαγή, για να ζήσουμε με αγάπη, τη μόνη ζωή που αξίζει να ζήσεις. Έτσι, η Γέννηση του Θεανθρώπου αποκτά σήμερα μέσα στον ζόφο του ναρκισσιστικού και άπληστου υπερεγώ, της εχθροπάθειας και της λατρείας της βαναυσότητας, των ισχυρών αυτού του κόσμου που επιβάλλουν με ωμότητα και κυνισμό τη βούλησή τους στους αδύνατους, ένα καθόλα επίκαιρο νόημα που μας καλεί να αντισταθούμε αλλάζοντας ατομικά και επιδρώντας συλλογικά. Καλά Χριστούγεννα!
